Karolina Polak, Lisy biegną wschodem

Książka Karoliny Polak jest jej debiutem poetyckim. Autorka nawiązuje do tradycji, która swoje źródła ma w romantycznej fascynacji gotykiem, a która później odradzała się w surrealnej wizji świata i w kontrkulturowych koncepcjach duchowości, Polak proponuje własny, oryginalny idiom poetycki. Jej projekt stanowi wyraz konsekwentnej realizacji programu grupy poetyckiej „Iglica”, którą autorka współtworzy od kilku lat. Lisy… nie są po prostu zbiorem wierszy, lecz spójnym wystąpieniem, które jawić się może jako część szerszego fenomenu zakorzenionego w kondycji współczesnych społeczeństw. Właściwym celem byłoby tu dotarcie do duchowości, która wyrasta z materii życia codziennego. Polak stworzyła język o ziarnistej, organicznej fakturze i za jego pomocą konstruuje percepty onirycznego świata. Postaci i zjawiska podlegają tu ciągłym metamorfozom i redefinicjom, w ten sposób odsłaniając specyficznie „demoniczną” naturę rzeczywistości. W kontekście całego projektu pozornie fragmentaryczne utwory pozwalają stworzyć pulsujący, miejscami wręcz obsesyjny rytm.