Colin Barrett, Dzikie domy

Długi weekend w małym mieście na zachodzie Irlandii. Mieszkańcy Balliny urządzają doroczny Festiwal Łososia, największą lokalną fetę, która staje się tłem dla porachunków w światku przestępczym. Miejscowi dilerzy porywają siedemnastolatka i więżą go w jednym z tytułowych „dzikich domów”. Z misją ratunkową wyrusza dziewczyna uprowadzonego. Fabuła z klasycznego thrillera zemsty przechodzi w ironiczny, zabawny, a chwilami gorzki portret życia na prowincji.

Dzikie domy opowiadają o zakorzenieniu i wszystkim, co się z nim wiąże: o poczuciu bezpieczeństwa, ale również o ciasnocie horyzontów i myśli, o próbach wyrwania się z matni, lecz także o rezygnacji i bierności, która zabija życie. Przyglądamy się bezdrożom, jakimi kroczą dzisiejsi młodzi mężczyźni, choć też sprytowi, energii i sprawczości młodej dziewczyny – być może właśnie jej uda się wyrosnąć z ponurego świata pubów, papierosowego dymu i fatalizmu.

Powieść pełna zrozumienia dla wyborów, kłopotów i uciech swoich bohaterów, jednak niepozbawiona trzeźwego osądu. Autor wspaniale oddaje język opisywanych postaci, których mocnym punktem bynajmniej nie jest mówienie, lecz działanie. Oszczędna proza, filmowa akcja i wcale nieoczywiste zakończenie.