Tomasz Bąk, Fiszki

Najnowsza książka Tomasza Bąka nosi czytelne znamiona eksperymentu, którego bazę stanowi Realizm kapitalistyczny Marka Fishera. Bąk nie tyle jednak, co sugerować mógłby tytuł, ogranicza się do zaznaczania interesujących go fragmentów i spisania notatek na marginesach bazowych esejów, co pisze – nadpisuje – nowe. Wcześniejszy flirt autora Bailoutu z językami nauk społecznych w mowie niewiązanej przeradza się w dyskurs. Choć nie do końca. Być może stawką wyższą niż uaktualnienie Fisherowskich syntez (głównie Baudrillarda, Jamesona i Žižka) czy wzbogacenie jego analiz tekstów kultury stało się zasiedlenie owych rozważań przez narratora, bohatera, czytelnika – samego autora – oraz wiążące się z tym uprzystępnienie krytycznego spojrzenia na koniec świata i koniec kapitalizmu.