Paulo Freire, Pedagogia uciśnionych

Pedagogia uciśnionych – jedna z najważniejszych książek w zakresie nauk społecznych XX wieku – to przenikliwa analiza edukacji jako pola konfliktu, gdzie rozstrzyga się, kto ma prawo głosu, interpretowania rzeczywistości i decydowania o jej kształcie. Freire dowodzi, że edukacja jest aktem politycznym, który może przyczynić się do utrwalenia dominacji lub stać się praktyką wyzwoleńczą – procesem, w którym uciśnieni mają szansę odzyskać podmiotowość poprzez wnikliwe odczytywanie rzeczywistości, wspólne nadawanie jej znaczeń i przekuwanie tej świadomości w działanie.

Pedagogia uciśnionych jest kluczowym punktem odniesienia dla wszystkich, którzy traktują edukację jako narzędzie krytycznej refleksji i przemiany społecznej, i pozostanie aktualna tak długo, jak długo istnieć będą nierówności, wykluczenie i ucisk.