Maciej Maryl, Wszechobecna infrastruktura. O cyfrowej transformacji badań literackich

We współczesnych badaniach literackich w Polsce refleksja nad humanistyką cyfrową jest uprawiana intensywnie i różnorodnie. Wśród tych studiów niewiele jest jednak takich, które by swój oryginalny kompetencyjny potencjał opierały na długoletnich już badaniach własnych, realizowanych samodzielnie i zespołowo. Ten „autoetnograficzny” rys przyjętej przez autora perspektywy nadaje, w mojej lekturze, rozwijanej teorii i syntetycznemu oglądowi zjawiska szczególny charakter empirycznej wiarygodności i rzetelności poznawczej.
— prof. Ryszard Nycz

 Książka Maryla wychodzi poza sztuczny podział na humanistykę „tradycyjną” i „cyfrową”, żeby pokazać rolę, jaką pełnią infrastruktury dyscypliny (bibliografie, leksykony czy edycje), współtworząc żywy ekosystem, w którym potrzeby badawcze i metodologie spotykają się z technologią i polityką naukową. Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą świadomie korzystać z możliwości technologicznych współczesnego literaturoznawstwa.
— prof. Maciej Eder