Monografia Janusza Bałdygi stanowi próbę wieloaspektowego opracowania dorobku artysty. Obejmuje zarówno analizę jego postawy twórczej, jak i rekonstrukcję ewolucji form oraz strategii artystycznych, które kształtowały jego praktykę na przestrzeni kolejnych dekad.

Ukazująca się z okazji pięćdziesięciolecia pracy twórczej autora monografia stanowi próbę wieloaspektowego opracowania dorobku Janusza Bałdygi, obejmującą zarówno analizę jego postawy twórczej, rekonstrukcję ewolucji form oraz strategii artystycznych, które kształtowały jego praktykę na przestrzeni kolejnych dekad. Jej celem jest nie tylko przybliżenie sylwetki artystycznej Bałdygi, lecz przede wszystkim pogłębione zbadanie fenomenu jego działań performatywnych – rozumianych jako konsekwentny proces badania relacji między ideą, ciałem, przestrzenią i materią. Monografia obejmuje zatem szerokie spektrum zagadnień: od wczesnych realizacji, kształtowanych w kontekście neoawangardy lat siedemdziesiątych, poprzez eksperymenty z zakresu sztuki efemerycznej i intermedialnej, aż po współczesne performanse, w których refleksja nad czasem, równowagą i obecnością nabiera wymiaru filozoficznego.

Proces ten „działa” w publikacji na kilku poziomach: autobiograficznym, czyli w pisanym w pierwszej osobie kalendarium, w którym artysta opowiada o najistotniejszych punktach zwrotnych w swoim życiu; w błyskotliwym wywiadzie, przeprowadzonym przez Katarzynę Słobodę; oraz w teoretycznym i historyczno-artystycznym, gdzie szczególne znaczenie mają teksty autorek i autorów, które poszerzają perspektywę interpretacyjną o konteksty sztuki światowej, sytuując twórczość Janusza Bałdygi w dialogu z najważniejszymi tendencjami performatywnymi XX i XXI wieku. Analizy te nie ograniczają się do lokalnego wymiaru polskiej neoawangardy, lecz ukazują Bałdygę jako artystę uczestniczącego w globalnym dyskursie sztuki akcji. Kluczowa jest również warstwa wizualna, zawarta w obszernym wyborze reprodukcji dokumentujących poszczególne działania performatywne i dzieła artysty. Publikacja ta funkcjonuje jako podsumowanie indywidualnej praktyki artystycznej, a zarazem jako ważny punkt odniesienia dla badań nad performansem w Polsce.