Wybór zaproponowanego tematu wiąże się z doświadczeniem kryzysu humanistyki we współczesnym świecie społecznym, a także z rolą humanistyki w kulturze, węziej zaś w nauce. O tym, że humanistyka we wszystkich tych obszarach ludzkiego świata jest w kryzysie, nie trzeba przekonywać. Choć od wielu lat prowadzone są badania w ramach krytycznych studiów nad uniwersytetem, głównie w obszarze uniwersytetów zachodnich, to jednak nie dają one nadziei na pozytywne koncepcje humanistyki. Właśnie dlatego warto zgłosić propozycję, by okrężną być może drogą próbować zarysować możliwe oraz zrealizowane wizje polskiej humanistyki powojennej. Wcielane w życie z porażkami, sukcesami lub tylko z częściowo pozytywnymi skutkami koncepcje humanistyki, które ze względu na określone warunki kulturowe i polityczne nie mogły być wdrożone, albo były, lecz zostały zapomniane lub zdewaluowane, a dziś mogłyby się okazać inspirujące ze względu na sposób ich ukształtowania i odziaływania na społeczny obieg wiedzy humanistycznej.